سمینار مجازی ضرورت خروج از بن بست نهادی در برندسازی ملی ایران به میزبانی اندیشکده ایران آینده و بصورت برخط با ارائه دکتر ابوالفضل ولوی پژوهشگر حوزه برندسازی ملی برگزار شد.
مهمترین سیاست فرهنگی کره از اواسط دههی 90 تاکنون که نقش بزرگی در تصویرسازی و شناخت این کشور داشته، سیاست برند ملی کرهای بوده است. تمامی سیاستهای برندسازی دولت کره را میتوان در پدیده جهانی به نام «هالیو» یا موج کرهای دنبال کرد. کره در مسیری حرکت کرد که هرجا اسمی از این کشور و محصولات آن شنیده میشد بدون درنگ موج کرهای همنشین آن باشد. مقصود از موج کرهای گسترش اقبال به تولیدات رسانهای و فرهنگ عامهپسند کره جنوبی است که در زبان کرهای از آن به «هالیو» یاد میشود.
در این گزارش با نگاهی تاریخی به سیاست های فرهنگی کشور کره و شرح اهم برنامه ها در هر دوره تاریخی تلاش می شود تا تصویری منسجم از سیاست های فرهنگی این کشور ارائه شود. در پایان این گزارش با استفاده از مدل چهارگانه سیاست فرهنگی فرایند توسعه فرهنگی کره جنوبی و نسبتش با فرایند دولت سازی در کره جمع بندی می شود. از این منظر توانایی دولت برای بسیج بودجه فرهنگی متناسب با سیر صعودی هزینه های فرهنگی و هدایت آن براساس اهرم سرمایه گذاری خصوصی برای صنایع فرهنگی و خلاق یکی از ویژگی های قابل توجه دولت حامی در کره جنوبی است.
این مقاله که توسط لیندا رونبرگ (دانشگاه اومئو، سوئد) و هلنا هینکه دوبروچینسکی کاندیدو (دانشگاه هلسینکی، فنلاند) در سال 2023 در نشریه Nordic Studies in Education منتشر گردیده، بهطور جامع به بررسی نقش «مدل نوردیک» در سیاستهای صادرات آموزش در دو کشور فنلاند و سوئد پرداخته است.
گزارش حاضر به بررسی عملکرد سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی به عنوان قرارگاه محوری دیپلماسی فرهنگی کشور، در پشتیبانی از نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران در جنگ تحمیلی سوم پرداخته است. بررسی داده های افکارسنجی ها در کشورهای جهان حاکی از وجود ظرفیت های مهمی در زمینه همدلی با جمهوری اسلامی ایران و مخالفت با جنگ افروزی آمریکا و رژیم صهیونیستی در جهان است. بااین حال، ارزیابی میدانی اقدام های سازمان نشان دهنده شکافی میان «ظرفیت های سیاستی و محیطی» با «خروجی های عملیاتی» است.
سرامیک و سفال، یکی از کهنترین صنایع دستی بشر در جنوب شرق آسیا بهشمار میرود. در ویتنام، این صنعت با قدمتی چندینهزارساله، همواره پیوندی ناگسستنی با فرهنگ، هویت و زندگی روزمره مردم داشته است. از سفالهای ابتدایی دوران پیش از تاریخ گرفته تا سرامیکهای نفیس دورههای لای-تران-له، صنعت سرامیک ویتنام فرازونشیبهای بسیاری را پشت سر گذاشته است.
وقتی نام یک کشور را میشنویم، گاهی چیزی بیش از تاریخ و فرهنگ آن در ذهنمان شکل میگیرد؛ تصویری از آینده. کشوری که با فناوریهای پیشرفته، دانشگاههای معتبر، شرکتهای نوآور، استارتاپها و محصولات جدید شناخته میشود، فقط یک اقتصاد قدرتمند ندارد؛ تصویری از توانایی خود برای ساختن آینده ایجاد کرده است.
تیم ملی فوتبال ایران را شاید بتوان محبوبترین و پُرطرفدارترین برند ورزشی ایران نامید. تیمی که شش بار به جام جهانی صعود کرده، سه بار قهرمان آسیا شده، و میلیونها ایرانی را در شبهای به یادماندنی به خیابانها کشانده است. در این پرونده، از این نماد غرور ملی و ظرفیت برند شدنش میگوییم.
چگونه کشوری که دو جنگ جهانی را باخته، تقسیم شده و در خاکستر فرو رفته، طی پنج دهه به «موتور اروپا»، «رهبر اخلاقی غرب» و نماد «کیفیت بیچونوچرا» تبدیل میشود؟ پاسخ آلمان است: از طریق مهندسی یک برند ملی مبتنی بر انضباط، صنعت و بازسازی حسابشده.
اکوادور نام خود را از خط استوا گرفته است. در 26 کیلومتری شمال کیتو (پایتخت)، یادمان خط استوا (Mitad del Mundo) ساخته شده است. این داستان نشان میدهد که «نادرهای طبیعی» چگونه میتوانند برند یک کشور را جهانی کنند.
قرقیزستان پس از فروپاشی شوروی، کشوری ناشناخته با اقتصاد ورشکسته بود. این داستان نشان میدهد که «طبیعت» اگر درست معرفی شود، میتواند موتور محرک برند ملی باشد.
این داستان میگوید چطور یک کشور کوچک با منابع طبیعی محدود، با تمرکز بر «کیفیت زندگی» و «سرمایهگذاری روی انسان»، برندی ساخته که فراتر از محصولات صادراتی (نوکیا، بازی موبایل کلش آو کلنز، و محصولات چوبی)، یک «الگوی جهانی» شده است.
تیم ملی تکواندو ایران را شاید بتوان موفقترین تیم رزمی ایران در عرصه بینالمللی نامید. تکواندو کاران ایران در المپیک، قهرمانی جهان و بازیهای آسیایی افتخارات زیادی کسب کردهاند و این رشته را به یکی از محبوبترین ورزشهای رزمی در ایران تبدیل کردهاند. در این پرونده، از این غول تکواندو آسیا و ظرفیت برند شدنش میگوییم.
اگر سازمان ملی استاندارد ایران متولی تضمین کیفیت و اعتبار «ساخت ایران» است، چرا هنوز بخش مهمی از جامعه و بازار جهانی، کالاها و خدمات ایرانی را با تردید نسبت به کیفیت و پایداری مینگرند؟
اندونزی یکی از بزرگترین و مهمترین کشورهای در حال توسعه جهان است؛ کشوری با بیش از 17 هزار جزیره که برند ملی آن بر پایه «تنوع فرهنگی، طبیعت استوایی، جمعیت عظیم و اقتصاد در حال رشد» شکل گرفته است.
این داستان میگوید چطور یک کشور فقیر و محصور در خشکی با تکیه بر «اصالت عشایری و ماجراجویی»، برند گردشگری خود را در جهان ساخته است.
این داستان میگوید چطور یک کشور کوچک بدون منابع عظیم و بدون جاذبههای خیرهکننده، با تکیه بر «ثبات، قانونمداری و سبز بودن»، برندی منحصربهفرد در سایه دو غول ساخته است.
تیم ملی والیبال ایران را شاید بتوان قدرتمندترین و موفقترین تیم ورزشی ایران در دو دهه اخیر نامید. تیمی که ایران را به یک قدرت جهانی در والیبال تبدیل کرده، رنکینگ تکرقمی را تجربه کرده، و نسل جدیدی از هواداران والیبال را در ایران پرورش داده است. در این پرونده، از این غول آسیایی و ظرفیت برند شدنش میگوییم.
تایلند یکی از موفقترین نمونههای برندسازی ملی مبتنی بر گردشگری و فرهنگ عامه در آسیاست. کشوری که توانسته بدون اتکا به قدرت نظامی یا فناوری پیشرفته، از طریق تصویرسازی فرهنگی، مهماننوازی، طبیعت و سبک زندگی، جایگاه بسیار مهمی در ذهن جهانیان پیدا کند.
چین یکی از پیچیدهترین و تأثیرگذارترین پروژههای برندسازی ملی در جهان را دنبال میکند. کشوری که طی چهار دهه گذشته از یک اقتصاد بسته و کمدرآمد به دومین اقتصاد بزرگ جهان تبدیل شده و امروز نقشی تعیینکننده در تجارت، فناوری، تولید و سیاست جهانی دارد.