سرامیک و سفال، یکی از کهنترین صنایع دستی بشر در جنوب شرق آسیا بهشمار میرود. در ویتنام، این صنعت با قدمتی چندینهزارساله، همواره پیوندی ناگسستنی با فرهنگ، هویت و زندگی روزمره مردم داشته است. از سفالهای ابتدایی دوران پیش از تاریخ گرفته تا سرامیکهای نفیس دورههای لای-تران-له، صنعت سرامیک ویتنام فرازونشیبهای بسیاری را پشت سر گذاشته است.
وقتی نام یک کشور را میشنویم، گاهی چیزی بیش از تاریخ و فرهنگ آن در ذهنمان شکل میگیرد؛ تصویری از آینده. کشوری که با فناوریهای پیشرفته، دانشگاههای معتبر، شرکتهای نوآور، استارتاپها و محصولات جدید شناخته میشود، فقط یک اقتصاد قدرتمند ندارد؛ تصویری از توانایی خود برای ساختن آینده ایجاد کرده است.
نشست علمی «تحلیل راهبردی ظرفیتهای نشر در توسعه برندسازی ملی ایران» یکشنبه 21 اردیبهشت 1404 با حضور محمد بیطرفان (رئیس انجمن علمی فناوری چاپ ایران)، ابوالفضل ولوی (پژوهشگر حوزه مدیریت رسانه و برندسازی ملی) و راضیه مهدیه نجفآبادی (پژوهشگر حوزه برندسازی ملی) در سرای گفتوگوی مصلای تهران برگزار شد.
این داستان میگوید چطور یک کشور جنگزده با اصلاحات اقتصادی هوشمندانه، گشایش درها به روی سرمایهگذاری خارجی، و صبر استراتژیک، توانست برند ملی خود را بازسازی کند.
این داستان میگوید چطور روسیه با سازماندهی منظم، مشارکت بخش خصوصی و رسانه، و استفاده از قدرت نرم فرهنگی، برند صادراتی خود را در جهان تثبیت میکند.
تایلند در دهه 1960 کشوری بود با جنگلهای انبوه، جادههای خاکی و تصویر «جنوب شرق آسیای عقبمانده». هیچ برند گردشگری نداشت. اما امروز تایلند یکی از محبوبترین مقاصد گردشگری جهان است: سالانه 40 میلیون توریست، صنعت گردشگری پزشکی درجه یک، غذاهای تایلندی در همه جای جهان.
مالزی یکی از جذابترین و در عین حال پیچیدهترین نمونههای برندسازی ملی در جهان است. برخلاف فرانسه که برندش بر «فرهنگ و لوکس» تاریخی استوار است، یا سوئیس که بر «دقت و اعتماد» تکیه دارد، برند مالزی بر پایه مفاهیمی بنا شده که در جهان امروز به شدت ارزشمند هستند: تنوع فرهنگی، همزیستی مسالمتآمیز، غذای لذیذ و طبیعت بکر.