در این مقاله، ۱۰ کشور را مرور میکنیم که برند صادراتی و صنعتی خود را از صفر یا از نقطه بسیار پایین ساختند و امروز «ساخت فلان کشور» برای جهان معنایی فراتر از یک محصول دارد.
این مقاله که توسط لیندا رونبرگ (دانشگاه اومئو، سوئد) و هلنا هینکه دوبروچینسکی کاندیدو (دانشگاه هلسینکی، فنلاند) در سال 2023 در نشریه Nordic Studies in Education منتشر گردیده، بهطور جامع به بررسی نقش «مدل نوردیک» در سیاستهای صادرات آموزش در دو کشور فنلاند و سوئد پرداخته است.
بنگلادش در 1971 پس از استقلال، فقیرترین کشور جهان بود. سیل، طوفان، قحطی، فساد، و جمعیت فشرده. کارشناسان پیشبینی میکردند این کشور «موردی غیرقابل درمان» باشد. نیم قرن بعد، بنگلادش دومین صادرکننده بزرگ پوشاک جهان (پس از چین) است. صنعتی که نزدیک به 4 میلیون کارگر – عمدتاً زن – را استخدام کرده و صادرات سالانه آن از 40 میلیارد دلار فراتر رفته است.
این داستان میگوید چطور روسیه با سازماندهی منظم، مشارکت بخش خصوصی و رسانه، و استفاده از قدرت نرم فرهنگی، برند صادراتی خود را در جهان تثبیت میکند.
کانادا یکی از جدیدترین و در عین حال موفقترین نمونههای برندسازی ملی در جهان است. برخلاف فرانسه که برندش بر «فرهنگ و لوکس» تاریخی استوار است، یا ایتالیا که بر «زیبایی و اصالت» احساسی تکیه دارد، و حتی برخلاف سوئد که بر «برابری و پایداری» آیندهنگر بنا شده، برند کانادا بر پایه مفاهیمی ساده و در عین حال جهانی شکل گرفته است: طبیعت بکر، چندفرهنگی مسالمتآمیز، مهربانی، ایمنی و کیفیت زندگی.