سازمان حفاظت محیط زیست به عنوان نهادی حاکمیتی و فرابخشی وابسته به ریاست‌جمهوری، متولی اصلی صیانت از زیست‌بوم، تنوع زیستی و مدیریت پایداری اکولوژیک کشور بر پایه اصل ۵۰ قانون اساسی است.
محورهای اصلی یافته‌ها:
۱. سیر تحول تاریخی (۱۳۳۵ تا ۱۳۵۳): شکل‌گیری با تأسیس «کانون شکار ایران» در سال ۱۳۳۵، ارتقا به «سازمان شکاربانی و نظارت بر صید» در سال ۱۳۴۶، و تثبیت ساختاری به عنوان «سازمان حفاظت محیط زیست» در سال ۱۳۵۰ با تلاش‌های اسکندر فیروز و تصویب «قانون حفاظت و بهسازی محیط زیست» در سال ۱۳۵۳.
۲. قوانین بالادستی و مسئولیت‌های حاکمیتی: اجرای اصل ۵۰ قانون اساسی، ارزیابی اثرات زیست‌محیطی (EIA) پروژه‌های توسعه‌ای، پایش آلاینده‌های آب، هوا و خاک، و مدیریت یگان حفاظت محیط‌زیست (محیط‌بانان).
۳. مدیریت مناطق چهارگانه: حفاظت هوشمندانه از ۴ رده اصلی زیستگاهی کشور شامل ۱) پارک‌های ملی، ۲) آثار طبیعی ملی، ۳) پناهگاه‌های حیات وحش، ۴) مناطق حفاظت‌شده.
۴. دیپلماسی زیست‌محیطی و برند ملی: پیشبرد کنوانسیون‌های بین‌المللی (درباره تالاب‌ها، تنوع زیستی، دریای خزر)، دیپلماسی اقلیمی و توسعه اکوتوریسم پایدار به عنوان مؤلفه‌های محوری قدرت نرم و برند ملی ایران.