چهارشنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۵
آخرین مطالب

تازه‌های برند ایران

تازه‌ترین اخبار، بخش‌های پرونده‌های ویژه، رویدادها، پادکست‌ها و برندهای افزوده‌شده به بانک برند؛ به ترتیب انتشار.

آرشیو همه مطالب
پرونده ویژهتجربه چین

مدل تأمین مالی زیرساخت در چین — دستاوردها و هشدارهای پایداری مالی

زیرساخت بدون پول ساخته نمی‌شود—و مدل تأمین مالی چین، پرسشی بنیادین ایجاد می‌کند: آیا این مدل پایدار است؟ بدهی گروه راه‌آهن ملی چین به ۶.۲ تریلیون یوان رسیده، تنها ۵٪ خطوط راه آهن پرسرعت سودده هستند، و ۶۵٪ اوراق قرضه جدید سال ۲۰۲۵ صرف بازپرداخت بدهی‌های قبلی شد. با این حال، یک مطالعه دانشگاهی نشان می‌دهد که شبکه راه آهن پرسرعت به‌عنوان یک کل، ۳.۳٪ به تولید ناخالص داخلی چین افزوده است.

امروز
پرونده ویژهتجربه چین

زیرساخت به‌عنوان ابزار بازکردن بازار — اتصال مناطق محروم به شبکه ملی

زیرساخت به‌تنهایی فقر را کاهش نمی‌دهد. آنچه چین در دو دهه اخیر نشان داد، یک اصل روشن است: خط ریلی یا جاده باید به‌عنوان ابزاری برای بازکردن بازار عمل کند، نه به‌عنوان یک خدمات رفاهی. سه نمونه—خط پرسرعت گوانگژو-گوئیژو که شهرستان از‌جیانگ را به بازار گوانگدونگ متصل کرد، قرارداد کشت و برندسازی ارزن یوشیان، و «قطارهای کند» که بازارهای محلی را فعال کردند—هر یک سطح متفاوتی از این منطق را نشان می‌دهند.

امروز
پرونده ویژهتجربه چین

برنامه‌ریزی بلندمدت زیرساخت در چین — از «برنامه میان‌مدت ۲۰۰۴» تا «هشت عمودی و هشت افقی» ۲۰۱۶

زیرساخت، برخلاف اکثر سیاست‌های عمومی، افق زمانی چند دهه‌ای دارد—و همین ویژگی، آن را به آزمونی برای نظام تصمیم‌گیری تبدیل می‌کند. تجربه چین در برنامه‌ریزی قطار پرسرعت از برنامه ۲۰۰۴ تا چارچوب «هشت عمودی و هشت افقی» ۲۰۱۶ نشان می‌دهد که آنچه چین را متمایز می‌کند، نه فقط مقیاس نهایی (بیش از ۵۰ هزار کیلومتر، بیش از مجموع سایر کشورها)، بلکه توالی منطقی برنامه‌ها است: هر بازنگری، برنامه قبلی را گسترش می‌دهد، نه اینکه آن را رد کند. سه شرط نهادی این تداوم را ممکن کرد: نهاد متولی فرابخشی، پیوند برنامه با بودجه و اجرا، و پذیرش هزینه سیاسی تداوم.

امروز
پرونده ویژهتجربه چین

از چین تا ایران — چه چیزی از تجربه فقرزدایی قابل انتقال است و چه چیزی نیست

پنج مقاله پیشین این حوزه، چهار مرحله فقرزدایی چین، سازوکار شناسایی خانوار به خانوار، پیوند با توسعه منطقه‌ای، و مرزهای اخلاقی مدل چینی را بررسی کردند. اکنون پرسش عملیاتی مطرح می‌شود: چه چیزی برای ایران قابل استخراج است؟ پاسخ، چهار اصل قابل انتقال است—تعریف چندبعدی فقر، شناسایی فعال، پذیرش «تضمین معیشت» به‌عنوان مسیر مستقل، و پیوند با زنجیره ارزش محلی—در برابر سه شرط غیرقابل تکرار: ساختار کادر متمرکز بر روستا، سطح تخصیص منابع، و اولویت سیاسی «نبرد ملی». هشدار نهایی: روایت «توانمندسازی» بدون لایه «تضمین» ناقص است، و ایران نباید تأخیر چین تا سال ۲۰۱۵ را تکرار کند.

امروز
پرونده ویژهتجربه چین

مرزهای اخلاقی و فرهنگی مدل چینی — گروه‌های ناتوان از توانمندسازی

«توانمندسازی» ستون فقرات روایت چینی فقرزدایی است—اما همین منطق، از ابتدا یک پرسش ناخوشایند را پیش می‌کشید: تکلیف کسانی که توانمندشدنی نیستند چیست؟ چین در مراحل اول و دوم فقرزدایی، گروه‌های ناتوان از توانمندسازی را عملاً از دایره هدف‌گیری خارج کرد. نقطه چرخش، ایجاد نظام حداقل کمک هزینه زندگی «低保» در ۲۰۰۷ و سپس گنجاندن «تضمین معیشت» به‌عنوان یکی از پنج مسیر اصلی در ۲۰۱۵ بود: پذیرش صریح این واقعیت که برای بخشی از فقرا، «توانمندسازی» پاسخ نیست و حمایت مستقیم پایدار ضروری است.

امروز
پرونده ویژهتجربه چین

پیوند محرومیت‌زدایی با توسعه منطقه‌ای — نمونه‌های استانی چین

شناسایی فقرا بدون مداخله، صرفاً یک آرشیو است. چین پس از مرحله هدف‌گیری نقطه‌ای، فقرزدایی را نه به‌عنوان یک پروژه رفاهی منفرد، بلکه به‌عنوان بخشی از استراتژی توسعه منطقه‌ای طراحی کرد. سه نمونه استانی—صنعت لنگر در یوشیان، همکاری بین‌استانی فوجیان-نینگشیا، و تعاونی‌محوری در گوانگشی—نشان می‌دهد که خانوار فقیر نه با کمک نقدی، بلکه با اتصال به یک زنجیره اقتصادی محلی از فقر خارج شد. درس مشترک این است که «نهادسازی» مهم‌تر از «تزریق منابع» است—و محدودیت بومی‌سازی نیز صریح است: بدون بازسازی نهادی تعاونی‌ها و بدون سازوکار انتقال منابع بین‌استانی، کپی کردن ابزارها به تکرار تجربه‌های ناموفق منجر می‌شود.

امروز