عسکری محمدیان

عسکری محمدیان، کشتی‌گیر آزادکار اهل ساری و نخستین مدال‌آور المپیک ایران پس از انقلاب اسلامی، متولد ۱ اسفند ۱۳۴۱ (۲ مارس ۱۹۶۳) است . او در دو دوره المپیک، دو مدال نقره برای ایران به دست آورد: سئول ۱۹۸۸ در وزن ۵۷ کیلوگرم و بارسلونا ۱۹۹۲ در وزن ۶۲ کیلوگرم . مدال نقره او در سئول، تنها مدال کاروان ایران در آن دوره بود و پس از ۱۲ سال وقفه، ایران را بار دیگر روی سکوی المپیک نشاند .

محمدیان کشتی را از نوجوانی زیر نظر رحیم تبریزی در ساری آغاز کرد و ابتدا در کشتی فرنگی فعالیت داشت، اما بعداً به کشتی آزاد روی آورد . در کارنامه او علاوه بر دو نقره المپیک، طلای بازی‌های آسیایی ۱۹۸۶ سئول، نقره بازی‌های آسیایی ۱۹۸۲ دهلی‌نو، نقره مسابقات جهانی ۱۹۸۹ مارتینی و طلای قهرمانی آسیا ۱۹۸۳ نیز دیده می‌شود . نکته قابل توجه درباره او این است که در فینال سئول مقابل سرگئی بلوگازوف از شوروی، در حالی که کتفش شکسته بود، به کشتی ادامه داد و با نتیجه ۶ بر ۱ شکست خورد و به نقره بسنده کرد .

پس از بازنشستگی، محمدیان مدتی به مربیگری و مدیریت ورزشی روی آورد و در سال ۱۳۹۹ به عنوان رئیس هیئت کشتی مازندران انتخاب شد . او در سال ۱۳۹۹ مدال‌ها و یادبودهای دوران قهرمانی خود را به موزه ملی ورزش المپیک و پارالمپیک اهدا کرد . فرزندش، محمدحسین محمدیان، نیز کشتی‌گیر آزادکار و مدال‌آور جهانی است .

نکته برای برند ملی: محمدیان نماد «بازگشت به سکو پس از سکوت» است. او در سال‌هایی که ایران در المپیک حضور نداشت، تمرین کرد و سرانجام در سئول، نخستین مدال پس از انقلاب را به دست آورد؛ آن هم با کتفی شکسته در فینال. این روایت—«قهرمانی که با بدن آسیب‌دیده، ایران را به سکوی المپیک بازگرداند»—می‌تواند در تقویت تصویر «تاب‌آوری» و «افتخارآفرینی در سخت‌ترین شرایط» در برند ملی ایران مورد توجه قرار گیرد.

جدول خلاصه بیوگرافی