کمیته ملی المپیک به عنوان بالاترین مرجع قانونی، غیردولتی و مستقل مدیریت ورزش المپیکی کشور، متولی اصلی اعزام کاروان‌های ورزشی، راهبری جنبش المپیک و صیانت از حقوق و اعتبار ورزش ایران در صحنه‌های بین‌المللی است.
کلیدی‌ترین محورهای یافته‌ها:
۱. تاریخچه و رسمیت بین‌المللی (۱۳۲۴ تا ۱۳۲۶ش / ۱۹۴۷م): تشکیل هسته اولیه با ۱۵ فدراسیون ملی در اردیبهشت ۱۳۲۵ و پذیرش رسمی کمیته المپیک ایران در کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) در ۳۰ خرداد ۱۳۲۶ (۲۰ ژوئن ۱۹۴۷). نخستین حضور المپیکی ایران نیز در المپیک ۱۹۴۸ لندن با مدال برنز تاریخی جعفر سلماسی رقم خورد.
۲. سیر تطور قانونی: تصویب اساسنامه‌های پس از انقلاب اسلامی (۱۳۵۸ و ۱۳۶۴)، شناسایی رسمی به عنوان نهاد عمومی غیردولتی (۱۳۷۳)، تصویب قانون انتزاع کمیته ملی پارالمپیک (۱۳۹۵) و تصویب اساسنامه مدرن متناسب با منشور المپیک در هیئت وزیران (۱۴۰۰).
۳. اهداف و مأموریت‌ها: راهبری و آماده‌سازی کاروان‌های ایران در المپیک، بازی‌های آسیایی، بازی‌های همبستگی اسلامی و ساحلی، ترویج ارزش‌های اخلاقی و صلح المپیک، بهره‌مندی از اعتبارات همبستگی المپیک (Olympic Solidarity) و مبارزه با دوپینگ.
۴. ارکان سازمانی: مجمع عمومی (عالی‌ترین مرجع تصمیم‌گیری)، هیئت اجرایی (ریاست، دبیرکل و خزانه دار) و کمیسیون‌های تخصصی (ورزشکاران، زنان و ورزش، صلح و ورزش، آکادمی ملی المپیک).
۵. نقش در دیپلماسی ورزشی و برند ملی: برافراشته‌شدن پرچم ملی بر سکوهای جهانی، بازنمایی الگوی موفق بانوان ورزشکار با پوشش اسلامی، و پیشبرد دیپلماسی صلح و قدرت نرم ورزشی جمهوری اسلامی ایران.