در دامنهٔ کوه نارکی و در ۲۰ کیلومتری شمال غربی مهریز، زیارتگاهی قرار دارد که بر اساس روایات، محل پناه گرفتن «نازبانو» دختر یزدگرد سوم و ندیمه‌اش در هنگام حملهٔ اعراب به ایران بوده است. چشمه‌ای که از دل کوه می‌جوشد، نشانهٔ حضور او دانسته می‌شود. پیر نارکی یکی از قدیمی‌ترین و مهم‌ترین زیارتگاه‌های زرتشتیان ایران است و علاوه بر جنبهٔ معنوی، کارکرد اجتماعی-فرهنگی پررنگی دارد.
بنای اصلی از خشت و گل و به رنگ کویر ساخته شده و مشرف به چشمه‌ای جاری است. حدود صد اتاقک («خیله») برای اسکان زائران به سبک معماری سنتی کویری در محوطه ساخته شده است. در مرکز ساختمان اصلی، آتشدانی قرار دارد که زائران در آن اسفند و کندر می‌ریزند.
تجربهٔ زیارت: هر سال از ۱۱ مرداد (روز سروش ایزد) به مدت یک هفته، زرتشتیان در این مکان گرد هم می‌آیند. در کنار نیایش، از دانشجویان و دانش‌آموزان برتر زرتشتی تجلیل می‌شود، از خیران قدردانی می‌گردد و زوج‌های جوان به زائران معرفی می‌شوند؛ اعلام آغاز زندگی مشترک با تعارف شیرینی. جشنواره‌های فرهنگی، هنری و ادبی نیز در حاشیهٔ مراسم مذهبی برگزار می‌شود.
چرا این مکان؟ پیر نارکی نشان می‌دهد که زیارت در آیین زرتشتی تنها نیایش فردی نیست؛ جایی است که معنویت با شادی جمعی، پیوند اجتماعی و پاسداشت دانش گره خورده است.