مهدی بی‌باک

مهدی بی‌باک اصل، تکواندوکار بازنشسته و از چهره‌های شاخص تاریخ تکواندوی ایران است که به عنوان نخستین مدال‌آور طلای جهان ایران در این رشته شناخته می‌شود. او متولد ۲۹ تیر ۱۳۵۷ در تهران است و در خانواده‌ای پرجمعیت (شش پسر) رشد کرد . بی‌باک از ۹ سالگی زیر نظر استاد علی‌اکبر سلطانی در باشگاه صحرا تکواندو را آغاز کرد و در سال ۱۳۷۴ به تیم ملی جوانان و سپس به تیم ملی بزرگسالان راه یافت .

مهم‌ترین افتخار دوران ورزشی او، کسب مدال طلای مسابقات جهانی مصر در سال ۱۹۹۷ (۱۳۷۶) بود؛ مدالی که نه فقط نخستین طلای کارنامه او، بلکه نخستین مدال طلای تاریخ تکواندوی ایران در مسابقات جهانی نیز بود . او در ادامه کارنامه‌ای پربار ساخت: طلای بازی‌های آسیایی بانکوک ۱۹۹۸، طلای جام جهانی قاهره ۱۹۹۷، طلای جام جهانی لیون ۲۰۰۰، و مدال نقره و برنز جهانی . نقطه تلخ کارنامه او، فینال بازی‌های آسیایی دوحه ۲۰۰۶ بود؛ جایی که به گفته خودش با «حق‌خوری» داوران مقابل حریف قطری به مدال نقره بسنده کرد و روی سکو گریه کرد .

بی‌باک در سال ۱۳۸۹ یا ۱۳۹۰ در ۳۲ سالگی از دنیای قهرمانی خداحافظی کرد و به مربیگری روی آورد. او سابقه سرمربیگری تیم ملی تکواندوی ایران را در کارنامه دارد و در سال‌های اخیر در آمریکا آکادمی تکواندو تأسیس کرده و در آنجا فعالیت می‌کند . او در مصاحبه‌های خود از وضعیت تکواندوی ایران انتقاد کرده و بر لزوم «تولید» به جای «تقلید» تأکید داشته است .

نکته برای برند ملی: بی‌باک نماد «شکستن طلسم» است. او نخستین طلای جهانی تکواندوی ایران را گرفت و راهی را باز کرد که بعدها چهره‌هایی مانند هادی ساعی آن را ادامه دادند. روایت او—«نخستین کسی که در تکواندو به طلای جهان رسید»—در کنار مسیر پس از قهرمانی‌اش (مربیگری و انتقال تجربه به نسل بعد)، می‌تواند در تقویت تصویر «آغازگری» و «تعهد به رشته» در برند ملی ایران مورد توجه قرار گیرد.

جدول خلاصه بیوگرافی