معاونت امور زنان و خانواده به عنوان نهادی ستادی و فرابخشی در بدنه دولت، متولی اصلی سیاست‌گذاری، هماهنگی بین‌دستگاهی، ریل‌گذاری حقوقی و اجرای برنامه‌های کلان در حوزه ارتقای جایگاه بانوان و تحکیم بنیان خانواده است.
محورهای اصلی یافته‌ها:
۱. سیر تحول تاریخی (۱۳۷۰ تا ۱۳۹۲): آغاز فعالیت با تأسیس «دفتر امور زنان» در سال ۱۳۷۰ (با حکم اکبر هاشمی رفسنجانی و انتصاب شهلا حبیبی)، ارتقا به «مرکز امور مشارکت زنان» در سال ۱۳۷۷ (دولت خاتمی)، تغییر نام به «مرکز امور زنان و خانواده» در سال ۱۳۸۴ (دولت احمدی‌نژاد) و ارتقای ساختاری به «معاونت امور زنان و خانواده ریاست جمهوری» در سال ۱۳۹۲.
۲. ماموریت‌های فرابخشی و اسناد بالادستی: تدوین و اجرای برنامه‌های جامع موضوع ماده ۲۳۰ قانون برنامه پنجم و ماده ۱۰۱ برنامه ششم توسعه، و فعال‌سازی «ستاد ملی زن و خانواده» به عنوان عالی‌ترین مرجع تصمیم‌گیری فراقوه‌ای.
۳. توانمندسازی اقتصادی و اجتماعی: حمایت ویژه از زنان سرپرست خانوار، راه‌اندازی صندوق‌های ضمانت تسهیلات، توسعه مشاغل خانگی و تعاونی‌های بانوان، و کسب‌وکارهای پایدار خانواده‌محور.
۴. امنیت حقوقی و تحکیم خانواده: پیشبرد لایحه ارتقای امنیت زنان، اجرای طرح گفت‌وگوی ملی خانواده، پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی و تدوین لوایح حمایتی.
۵. ارتقای برند ملی و سرمایه اجتماعی: معرفی الگوی زن مسلمان ایرانی در سطح بین‌المللی، دیپلماسی فعال بانوان در مجامع منطقه‌ای و جهانی، و تبیین توانمندی‌های مدیریتی، علمی و اجتماعی بانوان به عنوان یکی از مؤلفه‌های اصلی قدرت نرم و سرمایه اجتماعی ایران.