محمدحسن محبی، کشتی‌گیر آزادکار و از چهره‌های شاخص کشتی ایران در دهه‌های ۵۰ و ۶۰، متولد ۱۵ شهریور ۱۳۳۵ در محله فیض‌آباد کرمانشاه است . او برادر محمدحسین محبی، دیگر قهرمان کشتی ایران است و هر دو در بازی‌های آسیایی ۱۹۸۲ دهلی‌نو، نخستین «دبل طلای خانوادگی» ورزش ایران را رقم زدند .
محبی ۱۵ سال عضو تیم ملی کشتی آزاد ایران و ۱۰ سال کاپیتان این تیم بود . در کارنامه او یک مدال نقره جهان (۱۹۸۵ بوداپست) و یک برنز جهان (۱۹۹۰ توکیو) دیده می‌شود، اما مدال نقره ۱۹۸۵ به دلیل پایین آمدن از سکو هنگام پخش سرود آمریکا، از سوی فدراسیون جهانی پس گرفته شد . او همچنین طلای بازی‌های آسیایی ۱۹۸۲ و پنج طلای قهرمانی آسیا را کسب کرد و دو بار پهلوان اول ایران شد .
آنچه کارنامه محبی را پیچیده می‌کند، سال‌های ازدست‌رفته است. او در اوج آمادگی، به دلیل جنگ و تحریم، دو المپیک ۱۹۸۰ مسکو و ۱۹۸۴ لس‌آنجلس و چند دوره مسابقات جهانی را از دست داد . محبی خودش درباره آن سال‌ها گفته است: «حسرت المپیک به دلم مانده است» . پس از بازنشستگی، او سرمربی تیم ملی کشتی آزاد در مسابقات جهانی ۲۰۰۲ تهران بود که ایران به قهرمانی رسید و اکنون مشاور عالی رئیس فدراسیون کشتی است .
نکته برای برند ملی: محبی نماد «قهرمانی در سایه تحریم و جنگ» است. او در سال‌هایی که ایران در میادین جهانی حاضر نبود، در داخل کشور بی‌رقیب ماند و پس از جنگ نیز به عنوان مربی، نسل بعدی را به قهرمانی جهان رساند. روایت او—«قهرمانی که بخت المپیک با او یار نبود، اما در میدان خودش و سپس در مربیگری بی‌رقیب ماند»—می‌تواند در تقویت تصویر «پایداری» و «تعهد به نسل بعد» در برند ملی ایران مورد توجه قرار گیرد.
جدول خلاصه بیوگرافی
| عنوان | مقدار |
|---|---|
| نام کامل | محمدحسن محبی |
| تاریخ تولد | ۱۵ شهریور ۱۳۳۵ |
| زادگاه | فیض‌آباد، کرمانشاه، ایران |
| رشته ورزشی | کشتی آزاد |
| وزن رقابتی | ۸۲ و ۹۰ کیلوگرم |
| نقش | کاپیتان اسبق تیم ملی (۱۰ سال) |
| مهم‌ترین افتخارات | نقره جهان ۱۹۸۵ (پس گرفته شد)؛ برنز جهان ۱۹۹۰؛ طلای بازی‌های آسیایی ۱۹۸۲؛ پنج طلای قهرمانی آسیا |
| ویژگی متمایز | پایین آمدن از سکو هنگام پخش سرود آمریکا و پس گرفتن مدال؛ دو بار پهلوان اول ایران؛ سرمربی تیم ملی در قهرمانی جهان ۲۰۰۲ |