رحیم علی‌آبادی، فرنگی‌کار وزن ۴۸ کیلوگرم و دارنده مدال نقره المپیک مونیخ، یکی از پیشگامان کشتی فرنگی ایران است که در دورانی که این رشته تحت سلطه کشورهای بلوک شرق بود، دومین مدال تاریخ کشتی فرنگی ایران در المپیک را به دست آورد و سپس با طلای بازی‌های آسیایی تهران، کارنامه‌اش را کامل کرد.
علی‌آبادی متولد ۲ فروردین ۱۳۲۱ در علی‌آباد اردبیل است و در کودکی همراه خانواده به تهران مهاجرت کرد و در محله باغ فردوس ساکن شد . او در همان محله با پهلوان تختی آشنا شد و از کودکی آرزوی عضویت در تیم ملی را در سر می‌پروراند . کشتی را در باشگاه پولاد آغاز کرد، اما در یکی از تمرین‌ها پای چپش شکست و نُه ماه در گچ ماند. پس از بهبودی، مربی‌اش او را از ادامه کشتی آزاد منع کرد و علی‌آبادی به پیشنهاد او نزد محمد پذیرایی رفت و کشتی فرنگی را آغاز کرد؛ تصمیمی که مسیر زندگی ورزشی‌اش را تغییر داد .
دوران قهرمانی و اوج
نقطه عطف کارنامه او در المپیک ۱۹۷۲ مونیخ رقم خورد؛ جایی که در وزن ۴۸ کیلوگرم به مدال نقره رسید و پس از محمد پذیرایی (برنز ۱۹۶۰ رم)، دومین مدال‌آور تاریخ کشتی فرنگی ایران در المپیک شد . در آن مسابقات، ایران تنها سه مدال کسب کرد: نقره علی‌آبادی، نقره محمد نصیری در وزنه‌برداری و برنز ابراهیم جوادی در کشتی آزاد . پیش از آن نیز در مسابقات جهانی ۱۹۶۹ مار دل پلاتا به مدال نقره رسیده بود و در مسابقات جهانی ۱۹۷۳ تهران مدال برنز گرفت .
دو سال بعد، در بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ تهران، علی‌آبادی در وزن ۴۸ کیلوگرم کشتی فرنگی به مدال طلا رسید و در خانه و در حضور تماشاگران ایرانی، بر سکوی نخست ایستاد . این طلا، در کنار مدال‌های سایر فرنگی‌کاران و آزادکاران، بخشی از عملکرد درخشان کشتی ایران در میزبانی تهران بود .
فعالیت پس از بازنشستگی
علی‌آبادی پس از خداحافظی از میدان، سال‌ها به عنوان سرمربی و سرپرست تیم ملی کشتی فرنگی ایران فعالیت کرد . او در دوران مربیگری‌اش با چهره‌هایی مانند محمد بنا همکاری داشت و در مقاطعی سرپرستی تیم ملی را بر عهده داشت . در سال‌های اخیر نیز به عنوان پیشکسوت در مراسم‌های کشتی حضور می‌یابد و در سال ۱۴۰۴ کتاب زندگی‌نامه‌اش با عنوان «کت‌وشلوار قهرمانی» در فدراسیون کشتی رونمایی شد .
نکته برای برند ملی: روایت علی‌آبادی، روایت «شکستن انحصار در کشتی فرنگی» است. او در رشته‌ای که تا پیش از او تنها یک مدال المپیک برای ایران داشت، در دورانی که فرنگی‌کاران شوروی و بلوک شرق بر جهان سلطه داشتند، به مدال نقره المپیک و طلای آسیا رسید. این ترکیب—«پیشگامی در رشته‌ای که کمتر دیده می‌شد» و «قهرمانی در خانه»—در کنار مسیر پس از بازنشستگی‌اش (مربیگری و انتقال تجربه)، می‌تواند در تقویت تصویر «تداوم نسل‌ها» و «تعهد به رشته» در برند ملی ایران مورد توجه قرار گیرد.
جدول خلاصه بیوگرافی
| عنوان | مقدار |
|---|---|
| نام کامل | رحیم علی‌آبادی |
| تاریخ تولد | ۲ فروردین ۱۳۲۱ |
| زادگاه | علی‌آباد، اردبیل، ایران (رشد در تهران) |
| رشته ورزشی | کشتی فرنگی (سابقه آزاد) |
| وزن رقابتی | ۴۸ کیلوگرم |
| مهم‌ترین افتخارات | نقره المپیک ۱۹۷۲ مونیخ (دومین مدال تاریخ فرنگی ایران در المپیک)؛ طلای بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ تهران؛ نقره جهان ۱۹۶۹؛ برنز جهان ۱۹۷۳ |
| فعالیت پس از بازنشستگی | سرمربی و سرپرست اسبق تیم ملی کشتی فرنگی ایران |
| ویژگی متمایز | تغییر رشته از آزاد به فرنگی پس از شکستگی پا؛ رونمایی از کتاب زندگی‌نامه «کت‌وشلوار قهرمانی» در ۱۴۰۴ |