حسن رحیمی

حسن رحیمی، آزادکار وزن ۵۷ کیلوگرم و دارنده مدال برنز المپیک ریو، یکی از پرافتخارترین کشتی‌گیران سبک‌وزن ایران در دهه ۹۰ است که با طلای جهان در بوداپست به اوج رسید، اما در المپیک، با وجود شایستگی، از رسیدن به فینال بازماند و به برنز بسنده کرد.

رحیمی متولد ۲۵ خرداد ۱۳۶۸ (۱۵ ژوئن ۱۹۸۹) در تهران و در محله یافت‌آباد است . او کشتی را از ۱۱ سالگی آغاز کرد و اولین مربی‌اش رضا جانبزرگی بود؛ پس از نقل مکان به اسلامشهر، زیر نظر رسول دهقان‌نژاد ادامه داد . رحیمی در تمام رده‌های سنی افتخارآفرین بود: در جوانان آسیا (۲۰۰۸ دوحه) طلا گرفت، در جوانان جهان (۲۰۰۸ استانبول) نقره و در جوانان جهان (۲۰۰۹ آنکارا) طلا کسب کرد .

دوران قهرمانی و اوج

نقطه عطف کارنامه او در مسابقات جهانی ۲۰۱۳ بوداپست رقم خورد؛ جایی که در وزن ۵۷ کیلوگرم به مدال طلا رسید و در فینال آمیت کومار هندی—حریفی که سال قبل او را از المپیک لندن حذف کرده بود—را شکست داد و انتقام گرفت . در کارنامه جهانی او همچنین برنز ۲۰۱۱ استانبول، برنز ۲۰۱۴ تاشکند و نقره ۲۰۱۵ لاس‌وگاس دیده می‌شود . در عرصه آسیایی نیز طلای قهرمانی آسیا ۲۰۱۲ گومی و برنز ۲۰۰۹ پاتایا را دارد و در پنج دوره متوالی جام جهانی (۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶) با تیم ایران قهرمان شد .

المپیک و حسرت طلا

رحیمی در المپیک ۲۰۱۲ لندن در وزن ۵۷ کیلوگرم حضور داشت، اما در دور دوم مقابل آمیت کومار هندی شکست خورد و با توجه به عدم صعود حریفش به فینال، از دور مسابقات کنار رفت و به مقام هشتم رسید . چهار سال بعد، در المپیک ریو ۲۰۱۶، او مسیر را تا نیمه‌نهایی طی کرد: در دور دوم حریف ارمنستانی را ۱۱ بر صفر برد، در یک‌چهارم نهایی ویکتور لبدوف روس را ۶ بر ۱ شکست داد، اما در نیمه‌نهایی مقابل ری هیگوچی ژاپنی با نتیجه ۱۰ بر ۵ مغلوب شد . رحیمی در دیدار رده‌بندی یوولیس بونه کوبایی را با نتیجه ۹ بر صفر و با ضربه فنی شکست داد و به مدال برنز رسید . اشک‌های او پس از این کشتی، به یکی از تصاویر ماندگار آن دوره از بازی‌ها تبدیل شد؛ چرا که بسیاری معتقد بودند لیاقت او بیش از برنز بود .

خداحافظی و فعالیت پس از بازنشستگی

رحیمی در اسفند ۱۳۹۷ (مارس ۲۰۱۹) از دنیای قهرمانی خداحافظی کرد. او در نامه خداحافظی‌اش نوشت: «گاهی هر چقدر تلاش می‌کنی که صدایت را بشنوند اما شنیده نمی‌شوی و کارد به استخوانت می‌رسد و اینجاست که بهترین شیوه ایستادن، نایستادن است» . پس از بازنشستگی، او به عنوان کارشناس و منتقد کشتی فعال ماند. رحیمی همچنین در کنار حسن یزدانی، مدال‌های خود را به آستان امام رضا (ع) اهدا کرد .

نکته برای برند ملی: روایت رحیمی، روایت «قهرمانی در جهان، حسرت در المپیک» است. او در بوداپست طلا گرفت و انتقام باخت المپیک را از حریف هندی گرفت، اما در ریو، با وجود شکست دادن قهرمان جهان، در نیمه‌نهایی به کشتی‌گیر گمنام ژاپنی باخت و به برنز بسنده کرد. اشک‌های او پس از مدال برنز، نشان‌دهنده فاصله میان «آنچه بود» و «آنچه می‌توانست باشد» است. این ترکیب—«تسلط فنی در جهان» و «بخت نامساعد در المپیک»—در کنار صداقت او در نقد پس از بازنشستگی، می‌تواند در تقویت تصویر «واقع‌گرایی در روایت قهرمانی» در برند ملی ایران مورد توجه قرار گیرد.

جدول خلاصه بیوگرافی