جلال منصوری

جلال منصوری (با نام کامل میر جلال غفارزاده منصور)، وزنه‌بردار نامدار ایرانی و از چهره‌های شاخص این رشته در دهه‌های ۳۰ و ۴۰ است که با کسب مدال طلای بازی‌های آسیایی و مدال برنز جهان، نام خود را در تاریخ وزنه‌برداری ایران ثبت کرد، هرچند با بدشانسی از مدال المپیک بازماند.

منصوری متولد ۲۰ دی ۱۳۰۸ (۱۰ ژانویه ۱۹۳۰) در تبریز است و در ۲۱ آبان ۱۳۹۱ (۱۱ نوامبر ۲۰۱۲) در ۸۲ سالگی در تهران درگذشت . او در دو دوره المپیک (هلسینکی ۱۹۵۲ و ملبورن ۱۹۵۶) در ترکیب کاروان ایران حضور داشت. در هلسینکی در دسته ۷۵ کیلوگرم با مجموع ۳۵۷.۵ کیلوگرم هشتم شد، اما در ملبورن و در دسته ۸۲.۵ کیلوگرم با مجموع ۴۱۷.۵ کیلوگرم تنها به دلیل ۱ کیلو و ۲۰۰ گرم اضافه‌وزن نسبت به حریف آمریکایی (جیمز ژرژ)، از مدال برنز المپیک محروم شد و به مقام چهارم بسنده کرد .

مهم‌ترین افتخارات بین‌المللی او در بازی‌های آسیایی و مسابقات جهانی رقم خورد. او در بازی‌های آسیایی ۱۹۵۱ دهلی‌نو مدال نقره گرفت و هفت سال بعد در بازی‌های آسیایی ۱۹۵۸ توکیو به مدال طلا رسید . در مسابقات جهانی نیز در سال ۱۹۵۷ تهران مدال برنز کسب کرد و در همان سال قهرمان آسیا شد . پس از بازنشستگی، منصوری در سه مقطع (۱۹۶۷، ۱۹۶۹ و ۱۹۷۴) به عنوان مربی، تمرینات تیم ملی وزنه‌برداری ایران را زیر نظر داشت .

نکته برای برند ملی: روایت منصوری، روایت «قهرمانی با بدشانسی تاریخی» است. او در ملبورن تا آستانه مدال المپیک پیش رفت و تنها به دلیل اختلاف وزنی ناچیز از آن بازماند، اما در آسیا و جهان، طلا و برنز را به دست آورد. این ترکیب—«نزدیکی دردناک به مدال المپیک» و «افتخار در سطوح قاره‌ای و جهانی»—در کنار مسیر پس از بازنشستگی‌اش (مربیگری نسل‌هایی مانند محمد نصیری و پرویز جلایر)، می‌تواند در تقویت تصویر «پیشگامی» و «تداوم نسل‌ها» در برند ملی ایران مورد توجه قرار گیرد.

جدول خلاصه بیوگرافی