اکبر یداللهی

اکبر یداللهی، فرنگی‌کار وزن ۶۲ کیلوگرم، یکی از قهرمانان شاخص کشتی فرنگی ایران در دهه ۵۰ است که با کسب مدال طلای بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ تهران به اوج رسید، اما مرگ مرموز و زودهنگام او در ۲۹ سالگی، نامش را در هاله‌ای از ابهام و اندوه فرو برد.

یداللهی متولد ۱۳۲۶ در محله جوادیه تهران بود و اصالتی آذری داشت . او کشتی را از باشگاه داریوش در همان محله آغاز کرد و پس از قهرمانی در مسابقات آموزشگاهی، به توصیه پرویز سیروس‌پور از کشتی آزاد به فرنگی روی آورد . مهم‌ترین افتخار دوران ورزشی او، مدال طلای بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ تهران در وزن ۶۲ کیلوگرم بود . او پیش از آن نیز در مسابقات جهانی ۱۹۷۳ به مقام ششم رسیده بود . یداللهی در فن سالتو عقب و کمر تبحر خاصی داشت و حریفانش را با همین فنون زمین می‌زد .

مرگ او اما در دی ماه ۱۳۵۴ و در ۲۹ سالگی رخ داد. روایت‌های غیررسمی و خاطرات هم‌دوره‌ای‌ها حاکی از آن است که او و خانواده‌اش در حمام منزل شخصی‌شان به قتل رسیدند و این قتل به افراد با نفوذ وابسته به دربار رژیم پیشین نسبت داده شده است . هیچ پرونده قضایی برای پیگیری این ماجرا تشکیل نشد و رسانه‌های آن دوران نیز هیچ خبری از مرگ او منتشر نکردند . با این حال، این روایت‌ها عمدتاً از منابع غیررسمی و خاطرات شفاهی نقل شده‌اند و سند رسمی یا تأییدشده‌ای برای آن‌ها در دسترس نیست.

نکته برای برند ملی: روایت یداللهی، روایت «قهرمانی که از حافظه رسمی پاک شد» است. او در خانه و در مهم‌ترین میدان آسیایی طلا گرفت، اما مرگ مرموزش در سکوت خبری کامل باقی ماند و حتی نامش در فهرست مدال‌آوران رسمی کشتی ایران چندان دیده نمی‌شود. این ترکیب—«افتخار ورزشی» و «خاموشی اجباری»—می‌تواند در پرونده «روایت‌های ناگفته ورزش ایران» مورد توجه قرار گیرد؛ نه به عنوان یک الگوی بی‌عیب، بلکه به عنوان نمونه‌ای از پیچیدگی رابطه ورزش، قدرت و حافظه تاریخی که نشان می‌دهد برخی قهرمانان، حتی با مدال طلا، در سکوت فراموش می‌شوند.

جدول خلاصه بیوگرافی