ٰعلیرضا رضایی

علیرضا رضایی، کشتی‌گیر آزادکار فوق سنگین‌وزن و نخستین مدال‌آور تاریخ کشتی ایران در این دسته در المپیک، متولد ۲۰ تیر ۱۳۵۵ (۱۱ ژوئیه ۱۹۷۶) در تهران است . او در المپیک ۲۰۰۴ آتن به مدال نقره رسید؛ مدالی که به گفته منابع، نخستین مدال فوق سنگین تاریخ کشتی آزاد ایران در بازی‌های المپیک بود . رضایی در فینال مقابل آرتور تایمازوف ازبکستانی شکست خورد و نایب‌قهرمان شد .

مسیر او به این مدال آسان نبود. رضایی در نوزادی پدرش را از دست داد و مادرش او و برادرش را بزرگ کرد . کشتی را از ۱۴ سالگی در باشگاه ایزد فردوسی تهران آغاز کرد و در ۱۶ سالگی قهرمان نوجوانان جهان شد . در سال‌های بعد، با وجود شایستگی‌های فنی، بارها در رقابت‌های انتخابی جای خود را به دیگران داد؛ از جمله در المپیک ۱۹۹۶ که به عنوان ذخیره به مسابقات آسیایی رفت و در جهانی ۱۹۹۸ تهران، رسول خادم جایگزین او شد . با این حال، در بازی‌های آسیایی ۱۹۹۸ بانکوک طلا گرفت و در مسابقات جهانی ۲۰۰۳ نیویورک به مدال برنز رسید .

پس از بازنشستگی، رضایی به مربیگری و مدیریت ورزشی روی آورد. او سابقه سرمربیگری تیم ملی کشتی آزاد جوانان و امید ایران، نایب‌رئیسی فدراسیون کشتی و مدیریت فنی تیم‌های ملی را در کارنامه دارد . در سال ۲۰۱۷، تصمیم او به عنوان سرمربی تیم امید در مسابقات جهانی زیر ۲۳ سال—که از علیرضا کریمی خواست در دیدار مقابل حریف روسی ببازد تا در دور بعد با حریف اسرائیلی روبرو نشود—حاشیه‌ساز شد .

نکته برای برند ملی: رضایی نماد «شکستن سقف دسته‌های سنگین» است. او در رشته‌ای مدال گرفت که پیش از او هیچ ایرانی در المپیک به آن نرسیده بود و این مدال را در شرایطی کسب کرد که سال‌ها در سایه دیگران نگه داشته شده بود. روایت او—«قهرمانی که در سکوت انتظار کشید و در مهم‌ترین میدان، نخستین مدال تاریخ یک دسته را گرفت»—می‌تواند در تقویت تصویر «صبر» و «شکستن انحصار» در برند ملی ایران مورد توجه قرار گیرد.

جدول خلاصه بیوگرافی