علی والی، وزنه‌بردار سنگین‌وزن و قهرمان بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ تهران، متولد ۱۹ اکتبر ۱۹۵۰ (۲۷ مهر ۱۳۲۹) در تهران است . او در دسته ۹۰ کیلوگرم رقابت می‌کرد و در بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ موفق به کسب مدال طلا شد . در کارنامه ورزشی او همچنین قهرمانی آسیا در سال ۱۹۷۱ و حضور در المپیک ۱۹۷۶ مونترال دیده می‌شود؛ هرچند در مونترال نتوانست حرکت دوضرب را کامل کند و از دور مسابقات کنار رفت .
آنچه روایت والی را از یک قهرمان ورزشی معمولی جدا می‌کند، سرنوشت او پس از دوران قهرمانی است. او تنها ۲۲ روز پس از آغاز جنگ ایران و عراق، در ۲۲ مهر ۱۳۵۹، در خرمشهر با درجه ستوان یکمی به اسارت نیروهای عراقی درآمد . والی در زمان اسارت ۳۰ سال داشت و به واسطه آمادگی جسمانی و روانی بالایش، توانست شرایط دشوار اسارت را به مدت ۱۰ سال تحمل کند و در این مدت بارها به کمک دیگر اسرای ایرانی شتافت . او سرانجام در سال ۱۳۶۹ به ایران بازگشت .
نکته برای برند ملی: والی نماد «قهرمانی فراتر از مدال» است. او در میدان ورزش به طلای آسیا رسید، اما امتحان واقعی‌اش در میدان دیگری بود: ۱۰ سال اسارت. آنچه او را برای روایت برند ملی ایران متمایز می‌کند، ترکیب «قدرت جسمانی» و «تاب‌آوری روانی» است؛ همان آمادگی جسمانی که در وزنه‌برداری به کار می‌آمد، در اسارت به ابزاری برای زنده ماندن و کمک به دیگران تبدیل شد. این روایت—«قهرمانی که مدالش را در میدان جنگ و اسارت نیز اثبات کرد»—می‌تواند در تقویت تصویر «ایثار» و «پایداری» در برند ملی ایران مورد توجه قرار گیرد.
جدول خلاصه بیوگرافی
| عنوان | مقدار |
|---|---|
| نام کامل | علی والی |
| تاریخ تولد | ۱۹ اکتبر ۱۹۵۰ (۲۷ مهر ۱۳۲۹) |
| زادگاه | تهران، ایران |
| قد / وزن | ۱۷۱ سانتی‌متر / ۱۰۰ کیلوگرم |
| رشته ورزشی | وزنه‌برداری |
| دسته وزنی | ۹۰ کیلوگرم (سنگین‌وزن) |
| مهم‌ترین افتخار | مدال طلای بازی‌های آسیایی تهران ۱۹۷۴ |
| سایر افتخارات | طلای قهرمانی آسیا ۱۹۷۱؛ حضور در المپیک ۱۹۷۶ مونترال |
| ویژگی متمایز | ۱۰ سال اسارت در عراق (۱۳۵۹–۱۳۶۹)؛ کمک به سایر اسرا در دوران اسارت |