چگونه کره جنوبی موسیقی پاپ را به قدرت جهانی تبدیل کرد؟ درس‌های موج کره‌ای برای برندسازی ملی ایران
گزارشی از یک پژوهش دکتری در سال ۲۰۲۶ درباره نقش K-pop در دیپلماسی فرهنگی کره جنوبی، معماری نهادی قدرت نرم و امکان الگوبرداری کشورهای دارای میراث فرهنگی غنی
در رقابت امروز کشورها برای کسب اعتبار، نفوذ و جایگاه بین‌المللی، قدرت تنها از مسیر اقتصاد، فناوری یا توان نظامی به دست نمی‌آید. فرهنگ نیز می‌تواند به یکی از مهم‌ترین منابع قدرت تبدیل شود؛ به‌ویژه زمانی که یک کشور بتواند محصولات فرهنگی خود را از مرزهای ملی عبور دهد، مخاطبان جهانی را جذب کند و این محبوبیت را به فرصت‌های اقتصادی و دیپلماتیک پیوند بزند.
کره جنوبی یکی از نمونه‌های برجسته این تحول است. کشوری که در چند دهه گذشته توانسته با گسترش موسیقی پاپ، سریال‌های تلویزیونی، سینما و سایر محصولات فرهنگی، تصویری تازه از خود در جهان بسازد.
اما پرسش مهم این است: آیا موفقیت جهانی موج کره‌ای صرفاً نتیجه خلاقیت هنرمندان و استقبال مخاطبان بوده یا حاصل یک راهبرد بلندمدت در سطح حکمرانی فرهنگی است؟
رساله دکتری تازه‌ای از ساندرا کارولینا تروخیو کیسپه (Sandra Carolina Trujillo Quispe)، پژوهشگر دانشگاه ریکاردو پالما در پرو، به بررسی همین پرسش پرداخته است.
این پژوهش با عنوان «هالیو به‌عنوان راهبرد قدرت نرم: نقش کی‌پاپ در دیپلماسی فرهنگی کره جنوبی طی سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۵ و ارائه نقشه راهی برای پرو» در سال ۲۰۲۶ تدوین شده است.
نتیجه محوری پژوهش آن است که موفقیت جهانی موج کره‌ای یا Hallyu را نمی‌توان تنها یک پدیده خودجوش بازار سرگرمی دانست. نویسنده استدلال می‌کند که این موفقیت بر پایه نوعی «مهندسی نهادی» شکل گرفته است؛ ساختاری که سیاست‌گذاری دولتی، سرمایه‌گذاری خصوصی، تربیت نیروی انسانی، فناوری دیجیتال و روایت‌سازی فرهنگی را به یکدیگر متصل می‌کند.
این تجربه برای کشورهایی مانند ایران، که از میراث فرهنگی غنی برخوردارند اما با مسئله تبدیل سرمایه فرهنگی به نفوذ بین‌المللی مواجه‌اند، اهمیت راهبردی دارد.
از یک کشور صنعتی به قدرت فرهنگی جهانی
کره جنوبی در دهه‌های گذشته بیشتر با شرکت‌های صنعتی و فناوری مانند سامسونگ، ال‌جی و هیوندای شناخته می‌شد. بااین‌حال، گسترش موج کره‌ای باعث شد محصولات فرهنگی نیز به یکی از عناصر مهم تصویر بین‌المللی این کشور تبدیل شوند.
موج کره‌ای یا Hallyu اصطلاحی است که برای توصیف گسترش جهانی فرهنگ عامه کره جنوبی به کار می‌رود. این پدیده مجموعه‌ای از محصولات فرهنگی، از موسیقی و سریال تا مد و سبک زندگی را دربرمی‌گیرد.
در میان این محصولات، موسیقی K-pop به یکی از شناخته‌شده‌ترین ابزارهای ارتباط فرهنگی کره جنوبی با جهان تبدیل شده است.
پژوهش تروخیو کیسپه نشان می‌دهد که ریشه‌های سیاست‌گذاری این تحول را باید در تحولات اقتصادی و نهادی پس از بحران مالی آسیا در سال ۱۹۹۷ جست‌وجو کرد.
در آن مقطع، دولت کره جنوبی به‌تدریج صنایع فرهنگی و خلاق را به‌عنوان حوزه‌ای برای تنوع‌بخشی به اقتصاد و توسعه ظرفیت‌های جدید صادراتی مورد توجه قرار داد.
در ادامه، نهادهای تخصصی، سیاست‌های حمایتی، سازوکارهای تأمین مالی و همکاری‌های دولتی و خصوصی، زیرساخت لازم برای رشد صنعت محتوای فرهنگی را فراهم کردند.
به این ترتیب، موسیقی و سرگرمی از فعالیت‌هایی صرفاً هنری و تجاری به بخشی از ظرفیت اقتصادی و ارتباطی کشور تبدیل شدند.
جایگاه کره جنوبی در قدرت نرم جهانی
یکی از شاخص‌هایی که پژوهش برای نشان دادن موقعیت بین‌المللی کره جنوبی به آن استناد می‌کند، شاخص جهانی قدرت نرم Brand Finance است.
بر اساس داده‌های نقل‌شده در رساله، کره جنوبی در سال ۲۰۲۵ با امتیاز ۶۰٫۲ از ۱۰۰ در جایگاه دوازدهم شاخص جهانی قدرت نرم قرار گرفت و نسبت به سال قبل سه رتبه ارتقا یافت.
همچنین در این پژوهش، رتبه نهم کره جنوبی در حوزه فرهنگ و میراث و رتبه هفتم آن در هنر و سرگرمی گزارش شده است.
نویسنده این جایگاه را در ارتباط با گسترش محصولات فرهنگی و تقویت تصویر بین‌المللی کره جنوبی تحلیل می‌کند.
البته باید میان هم‌زمانی رشد صنایع فرهنگی و بهبود رتبه قدرت نرم، با اثبات رابطه علّی مستقیم میان آن‌ها تفاوت گذاشت. اهمیت این داده‌ها بیشتر در نشان دادن جایگاه فرهنگ در مجموعه عوامل شکل‌دهنده اعتبار بین‌المللی کره جنوبی است.
سه ستون اصلی موفقیت موج کره‌ای
یکی از مهم‌ترین دستاوردهای پژوهش، شناسایی سه مؤلفه بنیادین در ساختار موفقیت K-pop است.
این سه مؤلفه عبارت‌اند از هماهنگی نهادی، حرفه‌ای‌سازی صنعت فرهنگ و ساخت روایت‌های فرهنگی جهانی ـ محلی.
۱. هماهنگی نهادی؛ وقتی فرهنگ به یک سیاست ملی تبدیل می‌شود
نخستین عامل موفقیت کره جنوبی، ایجاد ارتباط میان نهادهای دولتی و بازیگران خصوصی است.
در این الگو، توسعه صنایع فرهنگی صرفاً بر عهده وزارت فرهنگ یا شرکت‌های سرگرمی نیست؛ بلکه مجموعه‌ای از سازمان‌های مرتبط با تجارت، فناوری، گردشگری، آموزش و سرمایه‌گذاری در آن نقش دارند.
یکی از نهادهای مهم این ساختار، آژانس محتوای خلاق کره یا KOCCA است.
این نهاد در حمایت از تولید محتوا، توسعه صنایع خلاق، توانمندسازی کسب‌وکارهای فرهنگی و کمک به حضور آن‌ها در بازارهای بین‌المللی نقش دارد.
پژوهش تأکید می‌کند که اهمیت این مدل در حمایت مالی دولت خلاصه نمی‌شود. مسئله اصلی، ایجاد یک نظام هماهنگ است که بتواند ظرفیت هنری را به محصولی رقابت‌پذیر در بازار جهانی تبدیل کند.
در چنین ساختاری، دولت بیشتر نقش تسهیل‌گر، سرمایه‌گذار راهبردی و تنظیم‌گر را بر عهده دارد و شرکت‌های خصوصی در تولید، نوآوری، بازاریابی و ارتباط با مخاطبان فعالیت می‌کنند.
این هماهنگی باعث می‌شود موفقیت یک محصول فرهنگی بتواند بر حوزه‌های دیگری مانند گردشگری، صادرات کالا و اعتبار بین‌المللی کشور نیز اثر بگذارد.
۲. حرفه‌ای‌سازی فرهنگ؛ استعداد به‌تنهایی کافی نیست
دومین مؤلفه، ایجاد نظام حرفه‌ای برای تولید محصولات فرهنگی است.
در صنعت K-pop، موفقیت هنرمندان تنها به استعداد موسیقایی وابسته نیست. آموزش تخصصی، طراحی اجرا، مدیریت هنری، تولید محتوای دیجیتال، بازاریابی بین‌المللی و ارتباط مستمر با هواداران، بخش‌هایی از یک زنجیره ارزش گسترده هستند.
شرکت‌هایی مانند SM Entertainment و HYBE نمونه‌هایی از بنگاه‌هایی هستند که در توسعه این مدل صنعتی نقش داشته‌اند.
از منظر پژوهش، مزیت کره جنوبی در آن است که تولید فرهنگی را از فعالیتی پراکنده به فرایندی حرفه‌ای، قابل‌برنامه‌ریزی و قابل‌گسترش تبدیل کرده است.
البته این الگو با چالش‌هایی نیز همراه است؛ از جمله ضرورت حفاظت از حقوق هنرمندان، تنظیم روابط کاری و توجه به مسائل اخلاقی در نظام آموزش و فعالیت حرفه‌ای.
بنابراین، درس اصلی این تجربه برای سایر کشورها، تقلید از تمام ویژگی‌های صنعت K-pop نیست؛ بلکه ایجاد زیرساخت‌هایی برای افزایش کیفیت، پایداری و توان رقابت بین‌المللی محصولات فرهنگی است.
۳. روایت‌های جهانی ـ محلی؛ جهانی‌شدن بدون حذف هویت
سومین مؤلفه، مفهومی است که پژوهش آن را «روایت فرهنگی گلوکال» یا Glocal Narrative می‌نامد.
گلوکال به ترکیب دو مفهوم جهانی و محلی اشاره دارد؛ یعنی تولید محتوایی که از نظر زبان ارتباطی، قالب و شیوه عرضه برای مخاطبان بین‌المللی قابل‌فهم باشد، اما هویت فرهنگی متمایز خود را حفظ کند.
در موسیقی K-pop، استفاده از قالب‌های موسیقی جهانی مانند پاپ، هیپ‌هاپ و ریتم‌اندبلوز، در کنار عناصر فرهنگی کره‌ای، نمونه‌ای از این راهبرد است.
استفاده از پوشاک سنتی هانبوک، سازهای بومی، نمادهای تاریخی و مفاهیم فرهنگی کره در تولیدات معاصر، به ایجاد تمایز فرهنگی کمک می‌کند.
نکته اساسی آن است که کره جنوبی برای جهانی‌شدن، الزاماً عناصر بومی خود را کنار نگذاشته است؛ بلکه تلاش کرده آن‌ها را در قالب‌هایی عرضه کند که برای مخاطبان بین‌المللی جذاب باشند.
از منظر برندسازی ملی، این رویکرد اهمیت زیادی دارد؛ زیرا برند ملی موفق باید هم متمایز باشد و هم بتواند با مخاطبان خارجی ارتباط برقرار کند.
از طرفدار موسیقی تا علاقه‌مند به یک کشور
یکی از جذاب‌ترین ابعاد تجربه کره جنوبی، نقش جامعه هواداران یا Fandom در گسترش تصویر بین‌المللی کشور است.
گروه‌هایی مانند BTS و BLACKPINK صرفاً تولیدکنندگان موسیقی نیستند؛ آن‌ها در شبکه‌های اجتماعی، رسانه‌ها و رویدادهای جهانی، مخاطبان گسترده‌ای را با عناصر فرهنگ کره جنوبی آشنا می‌کنند.
در این فرایند، رابطه مخاطب با یک محصول فرهنگی می‌تواند به علاقه‌مندی به سایر ابعاد کشور تولیدکننده گسترش یابد.
برای مثال، علاقه اولیه به موسیقی کره‌ای ممکن است مخاطب را به یادگیری زبان کره‌ای، دنبال کردن محصولات رسانه‌ای، شناخت غذاها و آداب فرهنگی یا سفر به کره جنوبی ترغیب کند.
این سازوکار برای برندسازی ملی اهمیت دارد؛ زیرا ارتباط با کشور از مسیر تجربه‌ای داوطلبانه و لذت‌بخش آغاز می‌شود، نه الزاماً از طریق تبلیغات رسمی.
پژوهش همچنین به نقش ارتباطات دیجیتال و جوامع هواداری در تقویت این رابطه اشاره می‌کند.
در چنین الگویی، مخاطب صرفاً دریافت‌کننده پیام نیست؛ بلکه خود در بازنشر، ترجمه، تفسیر و معرفی محصولات فرهنگی مشارکت می‌کند.
این مشارکت می‌تواند دامنه ارتباطات فرهنگی را بسیار فراتر از ظرفیت رسانه‌های رسمی گسترش دهد.
وقتی ستاره‌های موسیقی به بازیگران دیپلماسی عمومی تبدیل می‌شوند
یکی دیگر از موضوعات مهم پژوهش، نقش هنرمندان مشهور در دیپلماسی عمومی است.
در سال ۲۰۲۱، اعضای گروه BTS به‌عنوان فرستادگان ویژه ریاست‌جمهوری کره جنوبی برای نسل‌های آینده و فرهنگ منصوب شدند و در برنامه‌ای مرتبط با مجمع عمومی سازمان ملل متحد حضور یافتند.
این رویداد نمونه‌ای از پیوند میان محبوبیت فرهنگی و ارتباطات دیپلماتیک بود.
اهمیت چنین رویدادهایی در آن است که چهره‌های فرهنگی می‌توانند پیام‌هایی درباره مسائل جهانی را به مخاطبانی منتقل کنند که ممکن است ارتباط محدودی با کانال‌های رسمی دیپلماسی داشته باشند.
پژوهش همچنین به حضور BLACKPINK در فعالیت‌های ارتباطی مرتبط با مسائل زیست‌محیطی اشاره می‌کند.
در این موارد، شهرت هنرمندان می‌تواند به افزایش دیده‌شدن پیام‌های عمومی و ایجاد پیوندهای تازه میان تصویر کشور و موضوعات بین‌المللی کمک کند.
بااین‌حال، شهرت فرهنگی به‌تنهایی به معنای موفقیت دیپلماتیک نیست. اثربخشی آن به اعتبار پیام، تناسب موضوع، واکنش مخاطبان و ارتباط آن با سیاست‌های واقعی کشور بستگی دارد.
فناوری دیجیتال؛ زیرساخت جدید قدرت نرم
یکی از نکات قابل‌توجه رساله، تأکید بر این موضوع است که قدرت نرم فرهنگی در عصر دیجیتال، تنها به تولید محتوای جذاب وابسته نیست.
کشورها و شرکت‌ها باید بتوانند کانال‌های توزیع، ارتباط با مخاطبان و داده‌های حاصل از این تعاملات را نیز مدیریت کنند.
پژوهش به پلتفرم Weverse اشاره می‌کند؛ بستری که امکان ارتباط مستقیم میان هنرمندان و هواداران را فراهم می‌کند.
از نگاه نویسنده، توسعه چنین پلتفرم‌هایی نشان‌دهنده حرکت از وابستگی کامل به واسطه‌های جهانی به سمت ایجاد زیرساخت‌های اختصاصی ارتباطی است.
این تحول از منظر اقتصاد فرهنگ اهمیت دارد؛ زیرا ارزش اقتصادی و ارتباطی یک محصول فرهنگی فقط در فروش اولیه آن نیست، بلکه در رابطه بلندمدت با مخاطب نیز شکل می‌گیرد.
در نتیجه، فناوری، مدیریت داده، تجربه کاربری و توزیع دیجیتال به بخش مهمی از راهبردهای نوین برندسازی ملی تبدیل شده‌اند.
چرا داشتن میراث فرهنگی غنی برای قدرت نرم کافی نیست؟
یکی از مهم‌ترین پرسش‌های رساله، به کشور پرو مربوط می‌شود.
پرو از میراث تاریخی، تنوع فرهنگی، سنت‌های بومی و ظرفیت‌های شناخته‌شده گردشگری و خوراک برخوردار است؛ اما پژوهشگر معتقد است برخورداری از این سرمایه‌ها به‌تنهایی برای ایجاد قدرت نرم پایدار کافی نیست.
از دیدگاه نویسنده، تفاوت اصلی میان داشتن سرمایه فرهنگی و تبدیل آن به قدرت نرم، در وجود ساختارهایی است که بتوانند این سرمایه را به محصولات، تجربه‌ها و روابط بین‌المللی تبدیل کنند.
به همین دلیل، پژوهش صرفاً به تحلیل تجربه کره جنوبی اکتفا نمی‌کند و نقشه راهی برای تطبیق برخی مؤلفه‌های آن با شرایط پرو پیشنهاد می‌دهد.
این نقشه راه بر چند ضرورت تأکید دارد: کاهش پراکندگی نهادی، ایجاد سازوکارهای هماهنگی فرهنگی، حرفه‌ای‌سازی تولیدکنندگان محتوا، سرمایه‌گذاری در فناوری و گسترش روایت‌های چندرسانه‌ای.
نویسنده همچنین تأکید می‌کند که مدل کره جنوبی را نمی‌توان بدون توجه به تفاوت‌های اقتصادی، فرهنگی و نهادی به کشورهای دیگر منتقل کرد.
در واقع، هدف از الگوبرداری باید یادگیری منطق موفقیت باشد، نه کپی‌برداری از محصولات یا ساختارهای فرهنگی یک کشور.
درس‌های موج کره‌ای برای برندسازی ملی ایران
اگرچه این رساله با هدف ارائه الگویی برای پرو تدوین شده است، یافته‌های آن برای بررسی وضعیت برندسازی ملی ایران نیز قابل استفاده‌اند.
ایران مانند پرو، از ظرفیت‌های تاریخی، فرهنگی و هنری گسترده‌ای برخوردار است. بااین‌حال، پرسش راهبردی این است که چگونه می‌توان این ظرفیت‌ها را به تجربه‌هایی جذاب، قابل‌دسترسی و اثرگذار برای مخاطبان بین‌المللی تبدیل کرد.
از معرفی میراث به خلق تجربه فرهنگی
نخستین درس، ضرورت عبور از معرفی صرف میراث فرهنگی است.
نمایش آثار تاریخی، معرفی مشاهیر و تأکید بر قدمت تمدنی می‌تواند آگاهی مخاطبان را افزایش دهد؛ اما برای شکل‌گیری رابطه‌ای پایدار با ایران، لازم است مخاطبان بتوانند فرهنگ ایرانی را در قالب تجربه‌های معاصر نیز لمس کنند.
موسیقی، سینما، انیمیشن، بازی‌های دیجیتال، طراحی، صنایع‌دستی معاصر و محتوای چندرسانه‌ای می‌توانند مسیرهایی برای این ارتباط باشند.
برای مثال، عناصر موسیقی سنتی و محلی ایران می‌توانند در قالب همکاری‌های هنری بین‌المللی و تولیدات معاصر به مخاطبان تازه معرفی شوند، بدون آنکه هویت فرهنگی خود را از دست بدهند.
از فعالیت‌های پراکنده به اکوسیستم فرهنگی
دومین درس، اهمیت هماهنگی میان نهادهای مختلف است.
برندسازی ملی نمی‌تواند تنها بر عهده یک سازمان تبلیغاتی یا فرهنگی باشد.
وزارتخانه‌های مرتبط با فرهنگ، گردشگری، تجارت و فناوری، همراه با دانشگاه‌ها، شرکت‌های خلاق، هنرمندان و فعالان بخش خصوصی، هرکدام می‌توانند در شکل‌گیری تصویر بین‌المللی ایران نقش داشته باشند.
اما این فعالیت‌ها زمانی می‌توانند اثربخشی بیشتری پیدا کنند که در چارچوب اهداف روشن، تقسیم کار مشخص و سازوکارهای ارزیابی مشترک انجام شوند.
تجربه کره جنوبی نشان می‌دهد که سیاست فرهنگی بلندمدت به استمرار نهادی نیاز دارد و نباید صرفاً به اجرای رویدادهای مقطعی محدود شود.
از حمایت فرهنگی به توسعه صنعت فرهنگی
سومین درس، ضرورت نگاه اقتصادی و صنعتی به تولید فرهنگ است.
حمایت از هنرمندان و تولیدکنندگان فرهنگی اهمیت دارد، اما برای حضور پایدار در بازارهای بین‌المللی، باید به موضوعاتی مانند کیفیت تولید، آموزش تخصصی، حقوق مالکیت فکری، بازاریابی، توزیع دیجیتال و مدل کسب‌وکار نیز توجه کرد.
برای ایران، این موضوع می‌تواند به معنای تقویت زنجیره ارزش صنایع خلاق و فراهم کردن فرصت‌هایی برای حضور تولیدکنندگان فرهنگی در بازارهای خارجی باشد.
در چنین رویکردی، فرهنگ تنها حوزه‌ای نیازمند حمایت نیست؛ بلکه می‌تواند به منبعی برای اشتغال، صادرات خدمات و ارتباطات بین‌المللی تبدیل شود.
از مخاطب خارجی به جامعه علاقه‌مندان ایران
چهارمین درس، اهمیت ایجاد رابطه مستمر با مخاطبان خارجی است.
یکی از نقاط قوت موج کره‌ای، شکل‌گیری جوامع گسترده هواداری است که خود در معرفی فرهنگ کره نقش دارند.
برای ایران نیز می‌توان به توسعه شبکه‌هایی از علاقه‌مندان به زبان فارسی، ادبیات، موسیقی، سینما، غذا، هنر و سایر جلوه‌های فرهنگ ایرانی اندیشید.
این شبکه‌ها زمانی ارزشمند خواهند بود که بر تجربه واقعی، ارتباط دوسویه و مشارکت داوطلبانه مخاطبان استوار باشند.
هدف صرفاً افزایش تعداد دنبال‌کنندگان صفحات دیجیتال نیست؛ بلکه ایجاد رابطه‌ای است که بتواند در طول زمان به شناخت عمیق‌تر و اعتماد بیشتر منجر شود.
از روایت سنتی به روایت جهانی ـ محلی
پنجمین درس، ضرورت طراحی روایت‌هایی است که هویت ایرانی را برای مخاطبان جهانی قابل‌فهم کنند.
در این زمینه، رویکرد گلوکال می‌تواند الهام‌بخش باشد.
برای مثال، روایت‌های برگرفته از ادبیات فارسی، اسطوره‌های ایرانی یا فرهنگ‌های متنوع مناطق کشور می‌توانند در قالب انیمیشن، بازی، موسیقی، فیلم و محتوای دیجیتال بازآفرینی شوند.
چنین راهبردی نه به معنای کنار گذاشتن اصالت فرهنگی است و نه تقلید از الگوهای خارجی؛ بلکه به معنای یافتن زبان‌های ارتباطی تازه برای عرضه ظرفیت‌های فرهنگی ایران است.
نقشه راه پیشنهادی برای ایران بر اساس منطق پژوهش
با الهام از سه ستون اصلی مدل کره جنوبی، می‌توان چارچوب اولیه زیر را برای بحث درباره سیاست‌گذاری برندسازی ملی ایران پیشنهاد کرد.
| مؤلفه | تجربه کره جنوبی | جهت‌گیری پیشنهادی برای ایران |
|---|---|---|
| حکمرانی فرهنگی | هماهنگی نهادهای دولتی و بخش خصوصی | ایجاد سازوکار هماهنگ برای توسعه بین‌المللی صنایع خلاق |
| حرفه‌ای‌سازی | آموزش تخصصی و توسعه شرکت‌های فرهنگی | تقویت مهارت‌های تولید، مدیریت و صادرات محصولات فرهنگی |
| روایت فرهنگی | تلفیق عناصر بومی با قالب‌های جهانی | بازآفرینی فرهنگ ایرانی در قالب‌های معاصر و بین‌المللی |
| فناوری دیجیتال | پلتفرم‌های ارتباط مستقیم با مخاطبان | توسعه زیرساخت‌های انتشار، تحلیل مخاطب و ارتباط مستمر |
| دیپلماسی عمومی | مشارکت هنرمندان و چهره‌های فرهنگی | گسترش نقش کنشگران معتبر فرهنگی در تعاملات بین‌المللی |
| ارزیابی عملکرد | پیوند سیاست فرهنگی با اهداف اقتصادی و ارتباطی | سنجش صادرات فرهنگی، شناخت مخاطبان و تغییر تصویر کشور |
این چارچوب، پیشنهاد تحلیلی برای ایران است و نه مدلی که در رساله مورد بررسی مستقیماً برای ایران طراحی یا آزمون شده باشد.
جمع‌بندی؛ قدرت نرم از فرهنگ آغاز می‌شود، اما با حکمرانی ساخته می‌شود
پژوهش ساندرا کارولینا تروخیو کیسپه درباره موج کره‌ای، تصویری از رابطه میان فرهنگ، اقتصاد و سیاست خارجی ارائه می‌دهد.
در این تصویر، موفقیت K-pop صرفاً به محبوبیت موسیقی یا شهرت هنرمندان محدود نیست؛ بلکه به ساختاری وابسته است که تولید فرهنگی، سرمایه‌گذاری، فناوری، آموزش و ارتباطات بین‌المللی را به یکدیگر پیوند می‌دهد.
مهم‌ترین نتیجه پژوهش آن است که سرمایه فرهنگی، به‌خودی‌خود و به‌صورت خودکار به قدرت نرم تبدیل نمی‌شود. برای تحقق این هدف، به سیاست‌گذاری مستمر، نهادهای کارآمد، مشارکت بخش خصوصی و توانایی ارتباط با مخاطبان جهانی نیاز است.
این نتیجه برای برندسازی ملی ایران نیز قابل‌تأمل است.
ایران برای حضور مؤثرتر در عرصه فرهنگ جهانی، تنها به معرفی بیشتر گذشته خود نیاز ندارد؛ بلکه باید بتواند میان میراث تاریخی، خلاقیت معاصر، فناوری و تجربه مخاطبان بین‌المللی پیوند برقرار کند.
درس اصلی موج کره‌ای برای ایران این نیست که باید نسخه‌ای ایرانی از K-pop ساخته شود؛ بلکه این است که چگونه می‌توان ظرفیت‌های اصیل فرهنگی یک کشور را با سازمان‌دهی حرفه‌ای و روایت‌سازی خلاق، به منابع پایدار اعتبار، جذابیت و تعامل بین‌المللی تبدیل کرد.
مشخصات منبع علمی
نویسنده: Sandra Carolina Trujillo Quispe (ساندرا کارولینا تروخیو کیسپه)
عنوان اصلی رساله: HALLYU COMO ESTRATEGIA DE PODER BLANDO: EL K-POP EN LA
DIPLOMACIA CULTURAL DE COREA DEL SUR DURANTE EL PERIODO
۲۰۱۲-۲۰۲۵ Y BLUEPRINT PARA EL PERÚ
ترجمه عنوان: هالیو به‌عنوان راهبرد قدرت نرم: کی‌پاپ در دیپلم اسی فرهنگی کره جنوبی طی سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۵ و نقشه راهی برای پرو
دانشگاه: Universidad Ricardo Palma، لیما، پرو
مقطع: دکتری علوم سیاسی و روابط بین‌الملل
استاد راهنما: Osmar Alberto Gonzales Alvarado
سال: ۲۰۲۶
نوع پژوهش: مطالعه موردی کیفی و اکتشافی، مبتنی بر تحلیل اسناد و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته
نوع متن حاضر: گزارش و بازنویسی تحلیلی رساله دکتری با افزودن بخش اختصاصی درباره کاربردهای احتمالی یافته‌ها برای برندسازی ملی ایران.
