دیپلماسی آشپزی
رندانگ در غربت: چگونه آشپزهای مهاجر اندونزیایی به برند ملی کشورشان جان می‌دهند
در دیپلماسی غذایی معمولاً نگاه‌ها به برنامه‌های رسمی دولت‌ها و کمپین‌های بزرگ تبلیغاتی دوخته می‌شود. اما مقاله‌ای تازه از نسوا اورلیا مزنده از دانشگاه پادجادجاران اندونزی، که در شماره ۲ از جلد ۵ نشریه Gastronary (۲۰۲۶) منتشر شده، نگاه را به جای دیگری می‌برد: به آشپزخانه‌های کوچک مهاجران اندونزیایی در کشورهای دیگر، جایی که رندانگ، غذای شاخص قوم مینانگکابائو، هر روز با محدودیت‌های واقعی روبه‌رو می‌شود و با همین سازگاری‌ها به برند ملی اندونزی کمک می‌کند.
وقتی غذا سفیر می‌شود: داستان دیپلماسی آشپزی جمهوری دومینیکن
اصطلاح «دیپلماسی آشپزی» یعنی استفاده آگاهانه از غذا برای بهبود تصویر یک کشور در جهان. ایده ساده است: غذا می‌تواند چیزهای انتزاعی مثل هویت و فرهنگ را به تجربه‌ای مستقیم و حسی تبدیل کند. آدم‌ها وقتی غذای یک کشور را می‌خورند، آن کشور را بهتر به یاد می‌آورند تا وقتی فقط درباره‌اش می‌خوانند.
دیپلماسی آشپزی؛ چگونه یک غذای آیینی می‌تواند به ابزار برندسازی ملی تبدیل شود؟ (درس‌هایی از اندونزی)
در عصر دیپلماسی عمومی، کشورها به‌دنبال ابزارهایی فراتر از سیاست رسمی برای جلب hearts and minds مخاطبان جهانی هستند. یکی از مؤثرترین این ابزارها، غذا و فرهنگ آشپزی است. اصطلاح «گاسترودیپلماسی» یا «دیپلماسی آشپزی» در دو دهه اخیر به‌عنوان راهبردی نوین برای برندسازی ملی، تقویت قدرت نرم و ایجاد ارتباط عاطفی با ملت‌ها مطرح شده است.